จากพรมวิจิตรสู่พระราชบัลลังก์: ร่องรอยวัฒนธรรมเปอร์เซีย (Persian Culture) ในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช
ข้อความต้นฉบับโดย: ท่านอาจารย์ ปฏิพัฒน์ พุ่มพงษ์แพทย์
เห็นภาพการซื้อขายผ้า หรือ พรม (Carpet Trading) ในอิหร่าน (Iran)
แล้วคิดถึง
พระที่นั่งดุสิตสวรรค์ธัญญมหาปราสาท (Dusit Sawan Thanya Maha Prasat Hall)
พระราชวังนารายณ์ราชนิเวศน์ (Phra Narai Ratchaniwet Palace)
[บทความเพิ่มเติมโดย Admin]
ภาพการซื้อขายพรมในอิหร่าน (Iran) หรืออาณาจักรเปอร์เซีย (Persian Empire) ในอดีต ไม่ได้เป็นเพียงภาพวิถีชีวิตทั่วไป แต่สะท้อนถึงความรุ่งเรืองของสินค้าศิลปกรรมที่ครั้งหนึ่งเคยล่องเรือผ่านมหาสมุทรมาสู่ราชสำนักสยาม (Ayutthaya Kingdom) ความวิจิตรของลวดลายพรมเหล่านี้ชวนให้เราย้อนรำลึกถึง พระที่นั่งดุสิตสวรรค์ธัญญมหาปราสาท ณ พระราชวังนารายณ์ราชนิเวศน์ จังหวัดลพบุรี (Lopburi)
ในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช (King Narai the Great) สยามและเปอร์เซียมีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นอย่างยิ่ง ทั้งในด้านการทูตและการค้า ส่งผลให้สถาปัตยกรรมไทยในยุคนั้นมีการผสมผสานศิลปะแบบตะวันออกกลางและยุโรปเข้าด้วยกันอย่างลงตัว โดยเฉพาะการออกแบบช่องหน้าต่างและประตูทรงโค้งแหลม (Pointed Arch) หรือ ศิลปะแบบกอทิก (Gothic Art) รวมถึงการประดับประดาพระราชวังที่มักมีการนำผ้าและพรมทออย่างดีมาใช้ประดับเพิ่มความสง่างามตามแบบสากลนิยม (International Style) ในยุคนั้น
ร่องรอยอิฐสีส้มและช่องโค้งที่ยังคงปรากฏให้เห็น ณ พระราชวังเมืองละโว้ (Lavo) จึงเป็นเสมือนพยานหลักฐานของยุคสมัยที่สยามเปิดประตูรับอารยธรรมโลก และเป็นจุดเชื่อมโยงความคิดจากภาพพรมผืนงามในอิหร่าน สู่มหาปราสาทอันเกรียงไกรของไทย
มุมมองประวัติศาสตร์:
การพินิจพิเคราะห์ความเชื่อมโยงของภาพศิลปะในบทความนี้ สะท้อนให้เห็นว่า "รายละเอียดเพียงเล็กน้อย คือกุญแจสำคัญของการชำระประวัติศาสตร์" เช่นเดียวกับการศึกษาประเด็นสำคัญเรื่องสถานที่สวรรคตของ สมเด็จพระนเรศวรมหาราช (King Naresuan the Great) ซึ่งจากการค้นคว้าล่าสุดและหลักฐานใหม่ได้ชี้ชัดไปยัง "เมืองแหน" (Muang Hae (Muang Hang) located in Wiang Haeng, Chiang Mai, Thailand) อำเภอเวียงแหง จังหวัดเชียงใหม่ ข้อมูลเหล่านี้จึงเป็นส่วนสำคัญที่ช่วยให้เราต่อจิ๊กซอว์ประวัติศาสตร์ไทยให้มีความสมบูรณ์และชัดเจนยิ่งขึ้นควบคู่ไปกับข้อมูลเดิมที่เคยรับรู้กันมา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น